رسول بداقی پیش از این نوشته بود چراغ امید چراغی همیشه فروزان است که با آن می توان چراغ صلح و عشق و ایمان را نیز افروخت. اینک نیز آنطور که همسرش خبر می دهد همچنان امیدوار و با روحیه بر رنجی که زندان به ناحق بر او تحمیل می کند غلبه کرده است.

       محمد رضا رضایی گرگانی نیز پس از تحمل دو هفته بازداشت بدون دلیل آزاد شد. تداوم بازداشت او علی رغم ازادی سایر دوستانی که همزمان و همراه با ایشان بازداشت شده بودند احتمالا برای اطمینان بیشتر مقاماتی بوده است که از استعفای ایشان علی رغم اعلام رسمی ان مطمئن نبودند. به هر حال اکنون باید به آقایان مسئول امنیت تبریک گفت چون با اطمینان از استعفای رضایی و خاموش شدن موقتی یکی از صداهای آنلاین کانون صنفی معلمان، امنیت کامل برقرار و خیال آقایان راحت شده است. 

        بنا بر خبر منتشر شده در سایت کانون صنفی معلمان ایران عصر سه‌شنبه ۱۴ مهرماه ۱۲ نفر از اعضای هیات مدیره و فعالان این کانون بازداشت شدند. 
      ماموران امنیتی با یورش به منزل علی اکبر باغانی دبیرکل کانون صنفی معلمان٬ محمد رضا رضایی٬ علیرضا جوادی، علی‌اکبر باغانی، محمود بهشتی لنگرودی، محمود دهقان آزاد، اسماعیل عبدی، مهدی بهلولی، محمد‌رضا نیک نژاد، خاتون بادپر، مجتبی قریشیان، عباس معارفی و جوادپور را که در جلسه هفتگی کانون حضور داشتند بازداشت کرده و به مکان نامعلومی منتقل کردند. گفتنی است رسول بداقی یکی دیگر از اعضای هیات مدیره کانون صنفی نیز ۱۱ شهریور بازداشت شده بود. کانون صنفی معلمان ایران چند روز پیش و به مناسبت روز جهانی معلم بیانیه‌ای صادر کرده و ضمن ارائه تحلیلی از آموزش و پرورش نوین و مناسبت این روز خواهان آزادی بی‌قید و شرط معلمان زندانی٬ مختومه شدن پرونده‌های قضایی فعالان صنفی و رفع محدودیت از فعالیت نهادهای جامعه مدنی شده بود.

        مشخص نیست بازداشت فعالان و هیات مدیره کانون صنفی معلمان ایران در شرایطی که امکان برگزاری هر گونه مراسمی به مناسبت روز جهانی معلم از کانونهای صنفی معلمان سلب شده بود به چه بهانه‌ای است. فشارهای امنیتی موجب شده است فعالیتهای تشکیلاتی و صنفی کانون در ماه‌های اخیر تنها به صدور چند بیانیه  ختم شود. با توجه به اینکه علی اصغر ذاتی سخنگوی سابق و عضو کانون در گفتگو با روز انلاین تاکید کرده جلسه روز سه شنبه جلسه هفتگی کانون بوده و قرار نبوده در ان درباره تجمع یا برنامه خاصی تصمیم‌گیری شود به نظر می‌رسد این بازداشت گسترده تشکیلاتی صرفا واکنشی است به بیانیه اخیر کانون صنفی...

       تجربه پائیز همچون فصل آموختن، با هم بودن، تجدید دیدار کردن و یا آشنائیهای تازه، تجربه منحصر به فرد شغل معلمی است. نظام آموزشی ایران علی‌رغم تمام ضعفهای ساختاری آن، برای آنانی که از تکرار و سکون بیزارند امکان مطلوبی است. امکان تغییر محل خدمت (مدرسه محل تدریس) و تغییر هر ساله مخاطبان و همکاران یکی از جذبه‌های آموزش معلمی برای من بوده است. من این شانس را هم داشته‌ام که در پیگیری تحصیلاتم شهرهای محل خدمتم را هم چند بار تفییر دهم و از جذبه تنوع و تغییر در این فضا بیشتر بهره ببرم و با معلمانی با پس زمینه‌های متفاوت فرهنگی همکار شده و دوستان ارزشمندی هم پیدا کنم.

     من اکنون دومین پائیز دور از مدرسه زندگیم را پس از 29 سال تجربه پائیز همچون فصل مدرسه و کلاس (دوران دانش آموزی و معلمی) تجربه می‌کنم. اما آنچه تجربه پائیز امسال را برای من دیگرگونه و تلخ می‌کند نه نوستالوژیای شخصی که تداوم ستمی است که بر دوستان و همکاران معلم در بندم می‌رود. پائیز امسال را دوستان معلم زندانی چگونه تجربه می‌کنند؟ دور از کلاس و درس و دانش آموز و اسیر جهالتی که بیش از همه پرسشگری و روشنگری ایشان را تاب نیاورده است. زندانهای کوچک جسم ایشان را دربند کرده است با با روح بزرگشان چه می‌کنند؟ با دانش آموزانی که پرورده‌اند چه می‌کنند؟ مگر می‌توانند رویاهایشان و خاطراتمان را که بی هراس بند و بی تجربه حصار به هم در می‌آمیزند را هم دربند کنند...